Η αλήθεια για το μισθολογικό των εργαζομένων στη ΔΕΥΑΜΒ και το πολιτικό παιγνίδι της δημοτικής αρχής

                                              Άρθρο του Λεωνίδα Μαυρογιάννη, πρώην αντιπροέδρου της ΔΕΥΑΜΒ

«Επειδή η δημοτική αρχή  Μπέου, στην προσπάθειά της να υποστηρίξει τη μη βιωσιμότητα της ΔΕΥΑΜΒ, επικαλείται και τις περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων της το 2012, οφείλω, με την ιδιότητα του αντιπροέδρου του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΜΒ κατά την προηγούμενη δημοτική περίοδο, να επισημάνω τα ακόλουθα:  

1.       Οι περικοπές του 2012 στη μισθοδοσία των εργαζομένων στη ΔΕΥΑΜΒ, οι οποίες αφορούσαν την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, δεν αποφασίστηκαν αυθαίρετα από τη προηγούμενη διοίκηση (Σκοτινιώτη) -όπως άλλωστε αναγνώρισε πριν από ένα χρόνο και ο νομικός σύμβουλος της ΔΕΥΑΜΒ στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 11^ης.4.2017- αλλά με  βάση την Ερμηνευτική Εγκύκλιο του ν.4093/2012 που είχε εκδώσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, καθώς και τη μέχρι τότε νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η ερμηνεία, μάλιστα, των σχετικών διατάξεων επαναβεβαιώθηκε με το αριθμ. πρωτ. 2/31958/0022/4.4.2013 έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ύστερα από συγκεκριμένο ερώτημα που απηύθυνε η προηγούμενη διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ, προκειμένου να μην υπάρχει η οποιαδήποτε αμφισβήτηση.

2.    Οι εργαζόμενοι της ΔΕΥΑΜΒ κατέθεσαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και τακτική αγωγή στο Πρωτοδικείο Βόλου, ζητώντας να δοθεί διαφορετική ερμηνεία στις σχετικές διατάξεις του νόμου, ώστε να μην υποστούν νέα περικοπή στη μισθοδοσία τους. Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απορρίφθηκε, όπως και η αγωγή τους σε πρώτο βαθμό.  Η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων και η πρωτόδικη απόφαση είχαν εκδοθεί στη διάρκεια της θητείας της προηγούμενης διοίκησης.

3.     Επειδή, ωστόσο, κανείς δεν μπορούσε να προδιαγράψει την τελική έκβαση της αντιδικίας, η προηγούμενη  διοίκηση, με αίσθημα ευθύνης, μερίμνησε ώστε στον προϋπολογισμό του 2014, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος προϋπολογισμός που συνέταξε, να υπάρχουν στους κωδικούς της μισθοδοσίας του προσωπικού τα χρήματα που θα απαιτούνταν για τη μισθοδοσία τους, σε περίπτωση ευνοϊκής για τους εργαζομένους δικαστικής απόφασης του Εφετείου.

4.     Η διοίκηση Μπέου, που ανέλαβε τον Σεπτέμβριο του 2014, αν πράγματι πίστευε πως η προηγούμενη διοίκηση είχε ερμηνεύσει λανθασμένα τις σχετικές διατάξεις και είχε αδικήσει τους εργαζομένους, δεν είχε παρά να εφαρμόσει αμέσως την ερμηνεία που εκείνη θεωρούσε σωστή. Ωστόσο, όχι μόνο συνέχισε –και συνεχίζει- να εφαρμόζει το ίδιο μισθολόγιο, αλλά και αντιδίκησε στο Εφετείο με τους εργαζομένους, αντικρούοντας (ανεπιτυχώς) την έφεση που είχαν ασκήσει κατά της πρωτόδικης απόφασης.

5.   Η διοίκηση Μπέου, μάλιστα, επέλεξε να αγνοήσει ακόμη και την απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία εκδόθηκε στις 24.9.2014, δηλαδή όταν εκείνη είχε πλέον αναλάβει. Να σημειωθεί ότι την απόφαση αυτή την έθεσαν αμέσως υπόψη της Διοίκησης οι εργαζόμενοι, ώστε να μην μπορεί να προφασιστεί πως δεν τη γνώριζε. Σύμφωνα με την ερμηνεία που έδωσε η Ολομέλεια  του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις σχετικές διατάξεις, οι νέες περικοπές του ν.4093/2012 δεν θα έπρεπε να εφαρμοστούν στους εργαζομένους των ΔΕΥΑ. Η διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ θα έπρεπε, συνεπώς, να εφαρμόσει αμέσως την απόφαση αυτή και να σταματήσει τη δικαστική διένεξη με τους εργαζομένους, αφού πλέον, μετά την ερμηνεία που είχε δοθεί από Ανώτατο Δικαστήριο, και η έκβαση της αντιδικίας ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένη υπέρ των εργαζομένων και ο κίνδυνος να κατηγορηθεί η διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ για απιστία είχε πλήρως εξαλειφθεί. Οικονομικό και ταμειακό πρόβλημα, εξάλλου, δεν υπήρχε, αφού, όπως προανέφερα, είχε γίνει η σχετική πρόβλεψη στον προϋπολογισμό του 2014. 

6.    Από τον Ιανουάριο του 2016, οπότε και κοινοποιήθηκε στη διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ η απόφαση του Εφετείου που δικαίωνε τους εργαζομένους, αρχίζει το «δούλεμα». Έτσι, παρά την πρόταση των εργαζομένων να γίνει η εξόφληση σε βάθος τετραετίας ώστε να μην υπάρξει το παραμικρό ταμειακό πρόβλημα στην Επιχείρηση και παρά τις κατά καιρούς διαβεβαιώσεις της δημοτικής αρχής, εκείνη αρνείται μέχρι σήμερα πεισματικά και παρά τον νόμο να εφαρμόσει  την τελεσίδικη, εκτελεστή απόφαση του Εφετείου, χωρίς να υπάρχει δικαστική απόφαση που να αναστέλλει την εκτέλεσή της. Επιπλέον, η διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ, συνεχίζοντας την αντιδικία με τους εργαζομένους, όχι μόνο κατέθεσε στις 24.2.2016 αναίρεση στον Άρειο Πάγο κατά της απόφασης του Εφετείου, αλλά και επί είκοσι  δύο (22) ολόκληρους μήνες έπαιζε καθυστέρηση και δεν είχε φροντίσει να προσδιορίσει την εκδίκασή της!  Να σημειωθεί ότι στις 10.8.2016, δηλαδή έξι μήνες μετά την κατάθεση της αναίρεσης, πήραν μεν απόφαση να δώσουν εντολή σε δικηγόρο να προσδιορίσει την εκδίκασή της, ωστόσο, όπως αποκαλύφθηκε στη συνεδρίαση του Δ.Σ της ΔΕΥΑΜΒ 28.11.2017, επί ενάμισι χρόνο ενέπαιζαν τους εργαζόμενους.

7.   Συνέπεια αυτής της τακτικής της δημοτικής αρχής είναι να φορτώνεται αδικαιολόγητα η ΔΕΥΑΜΒ με τα αναδρομικά των μισθών από τον Σεπτέμβριο 2014 (απόφαση Ολομέλειας Ελεγκτικού Συνεδρίου) και, σε κάθε περίπτωση, από τον Ιανουάριο 2016 (κοινοποίηση απόφασης Εφετείου) και εντεύθεν, όπως και με τους τόκους από τον Νοέμβριο 2012, με συνέπεια η οφειλή προς τους εργαζομένους να έχει φτάσει, σύμφωνα με τη την ίδια τη δημοτική αρχή, στο ύψος των 5 εκατ. ευρώ περίπου.

8.     Σήμερα έχει γίνει πια φανερό ότι  η παρελκυστική αυτή τακτική της δημοτικής αρχής αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή, ώστε να μπορεί να επικαλείται (και) την οφειλή προς τους εργαζόμενους, την οποία, κατά τα ανωτέρω, η ίδια εντελώς αδικαιολόγητα και παρά τον νόμο φρόντισε να διογκώσει υπέρμετρα,  σαν επιχείρημα  προκειμένου να υλοποιήσει το σχέδιό της για λύση και εκκαθάριση της ΔΕΥΑΜΒ, εξομοιώνοντάς μάλιστα την οφειλή αυτή με τις αυθαίρετες, προκλητικές διεκδικήσεις της ΕΡΓΗΛ».

Η «ψαρόβαρκα» και ο «κικιρίκου», η Αργώ και ο Ντε Κίρικο

του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Σε δύο εμβληματικές επιλογές της πόλης μας θα αναφερθούμε, που με τον ένα ή άλλο τρόπο ήλθαν στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες.

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, τέσσερα χρόνια πίσω.

«Εδώ ο κόσμος χάνεται, ψαρόβαρκες πού πάτε;», αναφώνησε ο κύριος Αχιλλέας Μπέος δέκα μόλις μέρες πριν αναλάβει τα καθήκοντα του δημάρχου. Ήταν η αντίδρασή του στην εκδήλωση με θέμα «Η Αργώ γέφυρα φιλίας μεταξύ των δύο λαών» (Ελλάδας και Γεωργίας), που είχε διοΣργανώσει ο Δήμος Βόλου στις  20 Αυγούστου 2014, με τη συμμετοχή και του Πρέσβη της Γεωργίας. Και λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, σ’ έναν από τους καθιερωμένους τηλεοπτικούς μονολόγους του, ξεκαθάρισε ότι «το Μουσείο της Αργούς  δεν αποτελεί προτεραιότητα για τη νέα Δημοτική Αρχή».
Τα ίδια και χειρότερα με το Μουσειακό Ίδρυμα «Τζόρτζιο Ντε Κίρικο» που σχεδιάζαμε.  Φρόντισε έγκαιρα να ξεκαθαρίσει (22 Οκτωβρίου 2014) ότι εκείνος ξέρει «μόνο τον κικιρίκου» και το «πότε θα πας κυρά μου στο παζάρι»…

Επιλογή Ευθύνης για τη δημοτική αρχή: «Με τα λόγια χτίζουν ανώγια και κατώγια»

Με αφορμή τις δύο αποφάσεις, στην προχθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου, για έργα στις αθλητικές εγκαταστάσεις των δημοτικών σταδίων Νεάπολης και ΕΑΚ Βόλου, από την παράταξη «Επιλογή Ευθύνης-Πάμε Μπροστά» εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Σε ένα νέο, στην ουσία, επικοινωνιακό τέχνασμα από αυτά που μας έχει συνηθίσει, προχώρησε προχτές η δημοτική αρχή, με τις αποφάσεις της για την υλοποίηση έργων στις αθλητικές εγκαταστάσεις των δημοτικών σταδίων Νεάπολης και ΕΑΚ Βόλου, στην αγωνιώδη της προσπάθεια να δείξει ότι τάχα κάνει έργο, αλλά και να δικαιολογηθεί για τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις της σχετικά με το ΕΑΚ. Όμως, η πραγματικότητα τη διαψεύδει πανηγυρικά, ακυρώνοντας τα τερτίπια της.

Επιλογή Ευθύνης για τη δημοτική αρχή: «Καλώς τους κι ας άργησαν!»

«Καλώς τους κι ας άργησαν!», σχολίασαν μεταξύ άλλων, με αφορμή την υπογραφή της σύμβασης από τον Δήμο Βόλου για την αποπεράτωση του γκαράζ της Φιλελλήνων, από την παράταξη «Επιλογή Ευθύνης-Πάμε Μπροστά». Συγκεκριμένα:

«Με την υπογραφή της σύμβασης για την ολοκλήρωση του γκαράζ της Φιλελλήνων «μια ακόμη ανοιχτή πληγή επί δεκαετία κλείνει», δηλώνουν από τη δημοτική αρχή με τη γνωστή μετριοφροσύνη που τους χαρακτηρίζει. «Ξέχασαν» φυσικά ότι τα τέσσερα από αυτά τα χρόνια αφορούν στη δική τους διοίκηση… Όπως «ξέχασαν» και τις θεαματικές κωλοτούμπες τους.

Να τους τις θυμίσουμε λοιπόν εμείς: Αφού επιδόθηκαν σε πόλεμο λάσπης κατά της προηγούμενης δημοτικής αρχής και αφού έφτασαν στο σημείο να την εγκαλέσουν, γιατί είχε ακολουθήσει τη νομιμότητα και είχε κηρύξει έκπτωτο τον αφερέγγυο εργολάβο, δρομολογώντας, με ομόφωνες αποφάσεις του προηγούμενου δημοτικού συμβουλίου, τις διαδικασίες προς όφελος του Δήμου και της πόλης. Αφού διατυμπάνιζαν ότι είχαν τη λύση, την οποία όμως επιμελώς κρατούσαν κρυφή. Αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παγιδεύσουν τις αντιπολιτεύσεις, με πρόσκληση των επικεφαλής τους σε κλειστή σύσκεψη για την ιδιαίτερη συζήτηση του θέματος. Αφού διένειμαν στις αντιπολιτεύσεις, με τον χαρακτήρα εμπιστευτικού εγγράφου, τις απαράδεκτες προτάσεις του αφερέγγυου εργολάβου. Αφού τα έκαναν όλα αυτά και με τον τρόπο αυτόν σπατάλησαν δύο και πλέον χρόνια, επιτέλους ήρθαν στα λόγια μας και στράφηκαν σε αυτό που τους υποδεικνύαμε από την πρώτη στιγμή, δηλαδή να συνεχίσουν από το σημείο που άφησε το θέμα η προηγούμενη δημοτική αρχή. Αν αυτό το έκαναν από την αρχή της θητείας τους, το έργο θα είχε τελειώσει εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. Να σημειωθεί ότι δεν δέχθηκαν να προηγηθεί οικονομικοτεχνική μελέτη βιωσιμότητας, όπως τους συμβουλεύαμε, ώστε να επιλεγεί με ασφάλεια η καλύτερη από τις νόμιμες εναλλακτικές λύσεις. Ευχόμαστε πραγματικά η επιλογή που έγινε να αποδειχτεί η σωστή για τον Δήμο και την πόλη.

Όσο για τον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, δεν χρειάζεται να το ψάχνουν. Είναι σίγουρο πως έχουν ήδη κλείσει θέση vip ...».

Επιλογή Ευθύνης: «Η ξεφτίλα έχει ονοματεπώνυμα»

Χθες, το Δημοτικό Συμβούλιο μπήκε ακόμη πιο βαθιά στον βούρκο στον οποίο πνίγεται η πόλη τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Οι άνθρωποι που υποδύονται την τοπική διακυβέρνηση, εκπέμπουν ακατάπαυστα επί τέσσερα χρόνια γκεμπελισμό, πολιτική μισαλλοδοξία, κοινωνικό διχασμό, προσωπική λάσπη, νταηλίκια, απειλές, τραμπούκικη αλαζονεία, και υπονομεύουν κάθε θεσμό και κάθε διαδικασία που δίνει νόημα στη δημοκρατία.

Η αντιπολίτευση -η πραγματική αντιπολίτευση, όχι η «συμπολιτευόμενη»- δίνει καθημερινά έναν άνισο αγώνα. Απέναντι σε ένα «παρακράτος», που όσο αντιλαμβάνεται ότι ζούμε τους τελευταίους μήνες της πολιτικής ιλαροτραγωδίας, έχει κυριολεκτικά αφηνιάσει.  Απέναντι σε ένα κράτος, που σφυρίζει αδιάφορα. Απέναντι σε κόμματα και δημόσια πρόσωπα που ξεπλένουν το «καθεστώς», με τη στήριξη ή την ένοχη σιωπή τους, ή τις δήθεν ίσες αποστάσεις και τις ουδέτερες τοποθετήσεις. Και απέναντι σε κάποιους συμπολίτες, που ξεδιάντροπα εξακολουθούν να εγκωμιάζουν «εκείνον», την ώρα που υποκριτικά ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν τους αντίθετους στόχους και λατρεύουν τις αντίθετες αξίες.                                                                                                                                                                                                          Mαζί με τις άλλες δυνάμεις της πραγματικής αντιπολίτευσης και την πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας που είναι έτοιμη να δώσει τη μάχη για την αξιοπρέπεια της πόλης, γκρεμίζοντας κομματικά σύνορα,  θα δώσουμε μέχρι τέλους τον αγώνα τον καλό. Η άθλια παράσταση που ανεβάζουν σε κάθε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου σύντομα θα κατεβεί μέσα στη ντροπή και την ανυποληψία όλων, χωρίς εξαίρεση, των συντελεστών της. Η ξεφτίλα έχει ονοματεπώνυμα.

Π.Σκοτινιώτης: Ζήτημα τιμής για την πόλη η δικαίωση της ΔΕΥΑΜΒ απέναντι στις προκλητικές μεθοδεύσεις της ΕΡΓΗΛ

«Δεν θα μπορούσαμε να σιωπήσουμε μπροστά στη νέα πρόκληση της ΕΡΓΗΛ. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σιωπήσει», τονίζει σε δήλωσή του ο τέως δήμαρχος Βόλου, Πάνος Σκοτινιώτης, αναφερόμενος «στη μήνυση που όψιμα αποφάσισε να υποβάλει η ΕΡΓΗΛ κατά του Ηλία Ξηρακιά και εννέα υπηρεσιακών στελεχών της ΔΕΥΑΜΒ, συνταξιούχων και εν ενεργεία».

Η  δήλωση έχει ως εξής:

«Η ΕΡΓΗΛ προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια  να αποφύγει,  με κάθε τρόπο, μια  δικαστική κρίση για την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή για το ποιο είναι το έργο που πράγματι εκτέλεσε και ποιο είναι το εργολαβικό αντάλλαγμα που πράγματι δικαιούται. Όσο ήταν εκείνη επισπεύδουσα, είχε δικονομικά τη δυνατότητα να αποφασίζει ποια αγωγή της θα συζητηθεί και ποια όχι. Έτσι, «κρύφτηκε» πίσω από τις δύο χαμένες, κρίσιμες προθεσμίες του 2008 και του 2009, με συνέπεια να κριθεί, με δύο αποφάσεις του Αρείου Πάγου, η πρώτη το 2014 και  η δεύτερη το 2017, ότι είχε συντελεστεί τόσο η αυτοδίκαιη, πλασματική έγκριση της τελικής επιμέτρησης του έργου, όσο και η αυτοδίκαιη, πλασματική διενέργεια της οριστικής παραλαβής του έργου.