Τέσσερις μύθοι και τέσσερις αλήθειες για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

Από τους πίνακες που παραθέτει ο Γιάννης Αναστασάκος στην αξιόπιστη ανάλυσή του στο «Βήμα της Κυριακής» 16. Ιουνίου 2019, αποκαλύπτονται σημαντικά «μυστικά» της ευρωκάλπης. Κι επειδή οι αριθμοί λένε συνήθως την αλήθεια, ας δούμε, ενδεικτικά, χωρίς σχόλια, μερικά από αυτά, που αφορούν μετακινήσεις ψηφοφόρων μεταξύ των εθνικών εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015 και των ευρωεκλογών του Μαΐου 2019.

Μύθος πρώτος: Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης του Σεπτεμβρίου 2015 μετακινήθηκε προς τη ΝΔ.

Η αλήθεια: Το ποσοστό των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης του Σεπτεμβρίου 2015 που μετακινήθηκε προς τη ΝΔ δεν ξεπερνάει το 7,23%.. Ελαφρώς μεγαλύτερο, δηλαδή 10,18%, είναι το ποσοστό των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης που, μετακινήθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Κυρίαρχος της μοίρας του και καπετάνιος της ψυχής του»

του Πάνου Τρ. Σκοτινιώτη

Η απερχόμενη δημοτική αρχή ολοκληρώνει τη θητεία της έχοντας κερδίσει …επάξια τον τίτλο της πιο αποτυχημένης δημοτικής αρχής στη μεταπολιτευτική –και όχι μόνο- ιστορία της πόλης. Και αποχωρεί, αφήνοντας πίσω της ένα ακραίο παράδειγμα πολιτικής παρακμής.

Δεν θα μείνουμε, ωστόσο, σε αυτές τις μελαγχολικές διαπιστώσεις που, άλλωστε, έχουν γίνει πλέον κτήμα της μεγάλης πλειονότητας των συμπολιτών μας. Θα προσπαθήσουμε, αντίθετα, να επικοινωνήσουμε με εκείνους τους συμπολίτες μας που έχουν αποδεχθεί την επιμελημένη μεταμφίεση της πραγματικότητας, την οποία επί πέντε χρόνια φιλοτεχνεί καθημερινά η θηριώδης, ολοκληρωτική προπαγάνδα της απερχόμενης δημοτικής αρχής. Μέχρις ενός σημείου κατανοητό -θα λέγαμε- στους χαλεπούς και θυμωμένους καιρούς της μεγάλης κρίσης και της «μεταδημοκρατίας», όπου η πολιτική απωθεί μεγάλο τμήμα των πολιτών και ο λαϊκισμός καλπάζει.

Ο Βόλος δεν έχει ηλικία και ιστορία μόνον πέντε ετών!…

του Βασίλη Κοντορίζου

Στη διάρκεια 44ετούς θητείας μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ουδέποτε οικειοποιήθηκα ή υποβάθμισα το έργο και την προσφορά των προκατόχων μου, διότι πιστεύω ότι ο κόσμος υπήρχε και πριν αναλάβω εγώ δημόσιο αξίωμα. Έτσι, για λόγους προσωπικής και πολιτικής εντιμότητας, σεβάστηκα την προσφορά αυτών τους οποίους διαδέχθηκα, πάνω δε στην υπόβαση του δικού τους έργου στήριξα και οικοδόμησα τη δική μου προσφορά. Γι’ αυτό, με έκπληξη άκουσα σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, δηλώσεις του απερχομένου δημάρχου Βόλου, ο οποίος… απαρίθμησε και παρουσίασε ως δικό του έργο μια σειρά από υπάρχουσες δομές κοινωνικής πολιτικής, που παρέλαβε από την προηγούμενη δημοτική αρχή Σκοτινιώτη, αλλά και παλαιότερους δημάρχους!

Ο Βόλος σε κρίσιμο σταυροδρόμι

                                      του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Την 1^η Μαρτίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε στην Αθήνα την πρότασή της για τους πέντε στόχους πολιτικής του επόμενου ΕΣΠΑ 2021-2027.

Στον Βόλο, ωστόσο, βρισκόμαστε μια φάση πίσω: Αντί, δηλαδή, να έχουμε κλείσει τους «λογαριασμούς» μας με την τρέχουσα προγραμματική περίοδο και να σχεδιάζουμε την επόμενη, βρισκόμαστε ακόμη στη φάση δημοπράτησης έργων που θα έπρεπε είτε να έχουν ολοκληρωθεί, είτε να βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, όπως η αποχέτευση Νέας Αγχιάλου, το Δημοτικό Θέατρο και συνολικά τα έργα του σχεδίου βιώσιμης αστικής ανάπτυξης που είχαμε προετοιμάσει ως δημοτική αρχή. Ακόμη πιο προβληματική είναι η κατάσταση με τις εμβληματικές επιλογές της πόλης που είχαμε δρομολογήσει, οι οποίες θα ενίσχυαν καθοριστικά το brand name του Βόλου. Το Μουσείο της Αργούς μόλις προεκλογικά ανασύρθηκε, αφού πρώτα απαξιώθηκε και αφού χάθηκε η ευκαιρία να ενταχθεί στο τρέχον ΕΣΠΑ. Το Μουσειακό Ίδρυμα Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο εγκαταλείφθηκε. Το Αρχαίο Θέατρο Μικροθηβών δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιο, ούτε και ως μακρινή διεκδίκηση. Όσο για τα μεγάλα έργα υποδομής, όπως ο περιφερειακός, ο  χρόνος έχει σταματήσει στο 2014.

Η κοινωνία του Βόλου «ξεσπάθωσε»

(Η φωτογραφία είναι από τον φωτογραφικό φακό του Νικόλα Χρυσού)

«Είσαι σίγουρος ότι η καύση RDF από την τσιμεντοβιομηχανία  δημιουργεί όντως πρόβλημα στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία; Έχω διαβάσει και σοβαρές επιστημονικές απόψεις που υποστηρίζουν το αντίθετο», ήταν ο εύλογος προβληματισμός, στη διάρκεια του χθεσινού συγκλονιστικού  συλλαλητηρίου, μιας  Βολιώτισσας με δυναμική παρουσία στους αγώνες της τοπικής κοινωνίας για την προστασία του Παγασητικού, κάποιες δεκαετίες πριν.

Π.Σκοτινιώτης: Το «Αρχοντικό Κοντού» στα Άνω Λεχώνια και οι χαμένες ευκαιρίες

Με αφορμή το αποκαλυπτικό φωτογραφικό υλικό της Αerial Destination, που δείχνει την πλήρη εγκατάλειψη του «Αρχοντικού Κοντού», ο τέως δήμαρχος Βόλου, Πάνος Σκοτινιώτης, σε παρέμβασή του, αναφέρει τα εξής:

«Το διατηρητέο «Αρχοντικό Κοντού», που κατασκευάστηκε το 1900 από την οικογένεια Κοντού, βρίσκεται στο δρόμο Βόλου-Άνω Λεχωνίων, στην είσοδο του χωριού, και αποτελεί σημείο αναφοράς για την αισθητική και αρχιτεκτονική του αξία, αλλά και λόγω του θρύλου που το συνοδεύει ως  «στοιχειωμένου».

Το ακίνητο αποκτήθηκε από τον τέως Δήμο Αρτέμιδας το 2004, και από το 2011 ανήκει στον «Καλλικρατικό» Δήμο Βόλου, ως καθολικό διάδοχο του Δήμου Αρτέμιδας. Είναι κτισμένο σε οικόπεδο επιφάνειας 1.802,36 τ.μ. και αποτελείται από υπόγειο,  ισόγειο και δύο ορόφους, συνολικά 822,87 τ.μ.

Για την αποκατάσταση του κτηρίου υπάρχει οριστική αρχιτεκτονική μελέτη, η οποία είχε ανατεθεί από τον τέως Δήμο Αρτέμιδας στο Μελετητικό Γραφείο «Δωρής και Συνεργάτες». Η μελέτη ολοκληρώθηκε στη διάρκεια της δημοτικής μας θητείας στον Δήμο Βόλου.

Αναζητώντας χρηματοδοτικές πηγές για την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας, καταθέσαμε στο Πρόγραμμα JESSICA της Περιφέρειας Θεσσαλίας, τη διαχείριση του οποίου είχε αναλάβει η Τράπεζα Πειραιώς, πρόταση για αξιοποίηση έντεκα (11) ακινήτων ιδιοκτησίας Δήμου Βόλου, μεταξύ αυτών και του «Αρχοντικού Κοντού». Την πρόταση είχε επεξεργαστεί η ΑΝΕΒΟ.

Από τον Ρήγα Βελεστινλή στα Ευρωπαϊκά Βαλκάνια

 

Άρθρο του Πάνου Τρ. Σκοτινιώτη*

Όταν ο Ρήγας Βελεστινλής, στα τέλη του 18ου αιώνα, καλούσε σε εξέγερση όλους τους λαούς που υπέφεραν από την οθωμανική τυραννία και διατύπωνε το όραμα για μια κρατική οντότητα που θα περιλαμβάνει όλες τις καταπιεσμένες ομάδες και  όλους τους πολίτες, ασχέτως θρησκείας, γλώσσας ή φυλής, είχε υπόψη του το πολυεθνικό, γλωσσικό και θρησκευτικό μωσαϊκό των Βαλκανίων και συνολικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  

Έναν περίπου αιώνα μετά, με την εμφάνιση και την άνοδο των Βαλκανικών εθνικισμών, έγινε σαφές πόσο δύσκολο θα ήταν το μοίρασμα των εδαφών της κλυδωνιζόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο σκληρός ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή επέτεινε το πρόβλημα.

Ο Εμμ. Ροΐδης, σχολιάζοντας αντιφατικές εθνολογικές μελέτες της εποχής, έγραψε χαρακτηριστικά το 1875: «Αλλ’ αι επωφελέστερον εσχάτως επιδιωχθείσαι εθνογραφικαί μελέται, αποδεικνύουσι καθ’ εκάστην δυσχερεστέραν πάσαν απόπειραν δικαίας διανομής της τουρκικής κληρονομίας. Τας δε δυσχερείας του έργου επαυξάνει, αδύνατον καθιστώσα οιονδήποτε συμβιβασμόν, οι παρά τοις λαοίς τούτοις επιφοίτησις της αρχής των εθνοτήτων. Καθ’ ην ώραν οι πλείστοι των κατοίκων της χερσονήσου κηρύσσονται έτοιμοι να υποστώσι πάσαν καταστροφήν και εξόντωσιν μάλλον ή να υπομείνωσι τη στέρησιν του αλβανισμού, βουλγαρισμού ή ρουμανισμού αυτών, τα δε παρέχοντα το πολύτιμον τούτο προνόμιον γεωγραφικά όρια ουδαμού είνε ευχάρακτα και πολλαχού ουδέ καν ορατά, ουδέ λόγος δύναται να γίνη περί αδελφικής συμβιώσεως εθνών βλεπόντων καθ’ ύπνους μεγάλην Βουλγαρίαν, αρχαίαν Σερβίαν, αλβανικόν κράτος, Ρουμανίαν μέχρι Πίνδου και Ελλάδα μέχρι του Αίμου, ήτοι την ανέφικτον ανάγκην ν’ αλληλοσφαγώσιν, αφού δεν υπάρχει επί του χάρτου τόπος ικανός να συνυπάρξωσι τα όνειρα ταύτα…».

Έθνος και Ορθοδοξία, Κράτος και Εκκλησία

του Πάνου Τρ. Σκοτινιώτη*

Κάθε φορά που έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα της εναρμόνισης του θεσμικού πλαισίου που διέπει τις σχέσεις Κράτους–Εκκλησίας με τη σύγχρονη πραγματικότητα, ανασύρονται διαχρονικοί μύθοι και σαθρά ιδεολογήματα.  

Έτσι, το ορθόδοξο χριστιανικό φρόνημα της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού και η  αδιαμφισβήτητη συμβολή της Ορθοδοξίας στη διαμόρφωση της εθνικής και πολιτισμικής μας ταυτότητας «εργαλειοποιούνται», προκειμένου να μη γίνει τελικά ούτε ένα δειλό βήμα στην κατεύθυνση του θεσμικού χωρισμού του Κράτους από την Ελλαδική Εκκλησία. Ο ορθόδοξος πιστός ταυτίζεται με τον Έλληνα πολίτη. Και η Ελλαδική Εκκλησία εμφανίζεται σαν εκπρόσωπος του Έθνους, που διασφάλισε και ενσαρκώνει την αδιάλειπτη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Το ρολόι της ιστορίας γυρίζει, με άλλα λόγια, ενάμισι και πλέον αιώνα πίσω. Στην εποχή της Μεγάλης Ιδέας και του στόχου της εθνικής ολοκλήρωσης. Όταν η διοικούσα Εκκλησία δεν ενστερνίστηκε απλώς την εθνική ιδεολογία, αλλά υιοθέτησε και την έννοια του έθνους-γένους. 

Ο Γιάννης Μπουτάρης κλείνει και τον κύκλο της «Πρωτοβουλίας των 5 Δημάρχων»

του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη*

Με την απόφαση του Γιάννη Μπουτάρη να μη διεκδικήσει για τρίτη θητεία τον Δήμο Θεσσαλονίκης δεν κλείνει μόνο ο δικός του συναρπαστικός κύκλος στην τοπική αυτοδιοίκηση. Κλείνει και ο κύκλος της  «Πρωτοβουλίας των 5 Δημάρχων», αφού έχει προηγηθεί και η απόφαση του Γιώργου Καμίνη.  Είναι οι δύο από τους πέντε δημάρχους  που επανεκλέχθηκαν το 2014 και συνέχισαν τη θητεία τους και στην τρέχουσα δημοτική περίοδο.

Η «Πρωτοβουλία των 5 Δημάρχων» δεν ξεπήδησε από θεωρητικές αναζητήσεις. Βγήκε, αντίθετα, μέσα από την πολύτιμη εμπειρία της καθημερινής διοίκησης, τη σκληρή δοκιμασία της εφαρμοσμένης πολιτικής, τη μάχη για το νοικοκύρεμα των οικονομικών, τη σύγκρουση με τις διαχρονικές παθογένειες του θεσμού, την αναμέτρηση με την παρακμή και την οδυνηρή πραγματικότητα της κρίσης.

Η «Πρωτοβουλία των 5» είπε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, χωρίς περιστροφές, στρογγυλέματα και μισόλογα. Με την πεποίθηση ότι αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για να αναζωογονηθεί η τοπική αυτοδιοίκηση. Ο μόνος δρόμος για να αποτελέσει ο θεσμός παράγοντα ανάταξης της χαμένης εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Αλλά και «εργαλείο» ενότητας και συνοχής των τοπικών κοινωνιών.

«Κ’ οι λέξεις φλέβες είναι, μέσα τους αίμα τρέχει»

                                    Άρθρο του  Πάνου Σκοτινιώτη

 

Η πολυσυζητημένη εγκύκλιος της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και η στάση της ΕΛΜΕ Λέσβου φούντωσαν και πάλι την αντιπαράθεση  γύρω από τη λέξη «λαθρομετανάστης». Τελικά, είναι μια λέξη που υποδηλώνει καταφρόνηση – τουλάχιστον – προς τους ανθρώπους που εισέρχονται στη χώρα μας χωρίς χαρτιά; Ή είναι μια αθώα λέξη που απλώς εκφράζει το νόημα των δύο συνθετικών της;

Στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής ο Γιάννης Πρετεντέρης, με τη σαφήνεια που χαρακτηρίζει πάντοτε τον γραπτό του λόγο, προχώρησε σε μια γενίκευση: «Δεν υπάρχουν ρατσιστικές, ούτε ξενοφοβικές λέξεις. Υπάρχουν ρατσιστές και ξενόφοβοι άνθρωποι». Στη συνέχεια, αναφερόμενος στη συγκεκριμένη λέξη, σημειώνει: «Η λέξη «λαθρομετανάστης» υπάρχει σε όλα τα λεξικά – και αυτό ελπίζω να επεσήμανε η ΕΛΜΕ Μυτιλήνης. Εννοεί εκείνον που μεταναστεύει παράνομα. Τίποτα περισσότερο. Ακριβώς όπως αποκαλείται λαθροκυνηγός όποιος κυνηγά παράνομα, λαθρεπιβάτης όποιος επιβαίνει παράνομα και λαθρέμπορος όποιος εμπορεύεται παράνομα».

Παυλόπουλος vs Παυλόπουλο

1. Ένας από τους βασικούς άξονες της πρότασης της «Επιτροπής Παυλόπουλου», δηλαδή της Επιτροπής που τον Δεκέμβριο του 2014 είχε καταθέσει την -τότε- πρόταση της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση, ήταν και η «διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής των θεσμών άμεσης δημοκρατίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον θεσμό του δημοψηφίσματος». Η πρόταση, μάλιστα, προέβλεπε τη δυνατότητα δημοψηφίσματος και «δια της οδού της λαϊκής πρωτοβουλίας». Στη χθεσινή, ωστόσο, όντως ενδιαφέρουσα παρέμβασή του στο συνέδριο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Προκόπης Παυλόπουλος, Πρόεδρος πια της Ελληνικής Δημοκρατίας, εξέφρασε έντονες επιφυλάξεις για την ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας και ειδικά για

Κάρλα: Μία λίμνη, ένα οικοσύστημα, ένας πολιτισμός

                           Άρθρο του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Πριν από εξήντα ένα (61) χρόνια, τον Ιανουάριο του 1957, ξεκίνησε η εκκένωση της λίμνης Κάρλας. Πριν από πενήντα έξι (56) χρόνια,  τον Οκτώβριο του 1962, ολοκληρώθηκε η αποξήρανσή της. Πριν από  δέκα εννιά (19) χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 1999, υπογράφηκε η σύμβαση με τον πρώτο ανάδοχο των έργων ανασύστασης της λίμνης και το 2000 ξεκίνησε η κατασκευή τους.  Και την ερχόμενη Παρασκευή, Οκτώβριος πια του 2018, πραγματοποιούνται τα εγκαίνια του έργου. Ιστορική στιγμή!  

Σε μια τέτοια ιστορική στιγμή,  δεν μπορώ παρά να γυρίσω τη μνήμη μου δύο και πλέον δεκαετίες πίσω, στα 1995, όταν αναλάβαμε ως πρώτη αιρετή νομαρχιακή αρχή της Μαγνησίας. Χωρίς δεύτερη σκέψη,  θέσαμε την αποκατάσταση της λίμνης Κάρλας στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας. Δεσμευτήκαμε  να κάνουμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας, ώστε να συνδέσουμε τη θητεία μας με το ξεκίνημα  των  έργων για την πιο σημαντική αποκατάσταση υγροβιοτόπου σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ήμαστε, άλλωστε, στο ίδιο μήκος κύματος με την τότε κυβέρνηση και τον τότε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη. 

Αυτόφωρο στα αδικήματα περί Τύπου: Όταν ο Νόμος δεν γνωρίζει τι ποιεί το Σύνταγμα…

του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη*

Η κίνηση της αυτόφωρης διαδικασίας κατά δημοσιογράφων και του εκδότη της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», μετά από μήνυση του Π.Καμμένου, ξεσήκωσε -και δικαιολογημένα- πολιτική θύελλα. Είναι, ωστόσο, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στην αρχική αντίδραση των κομμάτων, κανένα  δεν έθεσε θέμα κατάργησης της σχετικής διάταξης της παραγράφου 3 του άρθρου 242 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, με την οποία χαρακτηρίζονται πάντοτε ως αυτόφωρα τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου.  Μόνη εξαίρεση απετέλεσε Το Ποτάμι, που κι αυτό όμως περιορίστηκε στην επισήμανση ότι η διάταξη θα πρέπει «κάποια στιγμή» να καταργηθεί.

Όσον αφορά την κυβέρνηση, δια της  σιωπής της, κάλυψε ουσιαστικά τον υπουργό Εθνικής Άμυνας. «Κύκλοι», ωστόσο, του υπουργείου Δικαιοσύνης επικαλέστηκαν, ως δείγμα  γραφής της κυβέρνησης, το ότι τροποποίησε «τον τυποκτόνο νόμο στις αστικές δίκες κατά δημοσιογράφων». Για την τύχη, όμως, της τυποκτόνου διάταξης του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, οι «κύκλοι»  παρέπεμψαν «στη συζήτηση για τον νέο ποινικό κώδικα και τον νέο κώδικα ποινικής δικονομίας».

Δύο μέρες μετά, τα δεδομένα φαίνεται ν’ αλλάζουν. Ο αρχηγός της  αξιωματικής αντιπολίτευσης δεσμεύτηκε για κατάργηση της διαδικασίας του αυτοφώρου στα αδικήματα περί Τύπου. Και ο υπουργός  Δικαιοσύνης αντέδρασε, ισχυριζόμενος ότι «ο κ. Μητσοτάκης κρούει θύρες ανοιχτές»,  παραπέμποντας όμως και πάλι στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές για τους Ποινικούς Κώδικες.   Οψόμεθα…

«Λιμανίσια» …

Άρθρο του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Πριν από λίγες μέρες, το Δ.Σ. του Οργανισμού Λιμένος Βόλου (ΟΛΒ) αποφάσισε, στο πλαίσιο της προσπάθειας για αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Οργανισμού, την παραχώρηση, έναντι ανταλλάγματος, του βορείου τμήματος του ισογείου του κτηρίου «ΙΑΣΩΝ» (τέρμιναλ), συνολικής επιφανείας περίπου 1.000 τ.μ., καθώς και της αποθήκης που βρίσκεται στην κεφαλή του κεντρικού προβλήτα του λιμανιού, συνολικής επιφανείας περίπου 350 τ.μ. Είχε προηγηθεί, το 2016, η παραχώρηση του πρώτου ορόφου του κτηρίου «ΙΑΣΩΝ». Το Δ.Σ. του ΟΛΒ αποφάσισε, επίσης,  την παραχώρηση, έναντι ανταλλάγματος, επτά στρεμμάτων στον προβλήτα Πευκακίων, για τη διαχείμαση ιδιωτικών και επαγγελματικών τουριστικών σκαφών.

Μια εβδομάδα νωρίτερα, είχε ανακοινωθεί ότι η Χαλυβουργία παρέδωσε προς έγκριση στον ΟΛΒ τη μελέτη για τη μεταφορά της φορτοεκφόρτωσης του σκραπ από τον προβλήτα 1, όπου βρίσκεται σήμερα, στον  προβλήτα 3, και ότι η υλοποίηση του έργου μπαίνει στην τελική ευθεία.

Δημοτικές ενότητες Πορταριάς, Ιωλκού, Μακρινίτσας: Η απόλυτη εγκατάλειψη

  του Γιάννη Γκουντέλια

Αφορμή γι’ αυτό το δημοσίευμα στάθηκε η αψυχολόγητη απόφαση της δημοτικής αρχής για τη διοργάνωση της γιορτής του Λουκάνικου, στις Σταγιάτες, και της γιορτής του Τσίπουρου, στο Κατηχώρι, την ίδια μέρα (Σάββατο 14 Ιουλίου), χωρίς καμιά διαβούλευση με τους τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους. Είναι η πρώτη φορά, μετά από 20 χρόνια από τότε που καθιερώθηκαν αυτές οι γιορτές από τον πρώην Δήμο Πορταριάς, που συμπίπτει η μέρα τέλεσής τους. Εκ των πραγμάτων, η ακατανόητη αυτή απόφαση στερεί τον επισκέπτη από το να ζήσει από κοντά την παράδοση και τη φυσιογνωμία του κάθε χωριού και να απολαύσει δυο δροσερές βραδιές στις όμορφες πλατείες τους. Κι αυτό, εξαιτίας της ανευθυνότητας και της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίζονται όλα τα ζητήματα που αφορούν τα χωριά μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα πέντε χωριά της δημοτικής ενότητας Πορταριάς και Μακρινίτσας τέσσερις πρόεδροι έχουν παραιτηθεί ή τελούν υπό παραίτηση! Πώς να αντικρίσουν τους συγχωριανούς τους, όταν οι αγροτικοί δρόμοι είναι κυριολεκτικά διαλυμένοι, η κοπή των χόρτων γίνεται εργολαβικά χωρίς σκούπισμα, με αποτέλεσμα το φράξιμο των υδραυλάκων και την υπερχείλισή τους από τα νερά της άρδευσης ή τα όμβρια; Πώς να μην παραιτηθούν, όταν ακόμη και κεντρικά σημεία των χωριών είναι αδιάβατα από απορρίμματα και βλάστηση, όταν τα ρέματα είναι γεμάτα μπάζα και σκουπίδια;

«Πανεπιστημοποίηση» των ΤΕΙ ή «ΤΕΙοποίηση» του Πανεπιστημίου;

Άρθρο του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Όταν στις 31 Μαρτίου υπογράμμιζα, σε γραπτή δήλωσή μου, ότι απαιτείται εγρήγορση σε σχέση με την προωθούμενη ακαδημαϊκή συγχώνευση του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με τα ΤΕΙ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας και τόνιζα την ανάγκη να επικρατήσουν αποκλειστικά και μόνο διαφανή και αδιάβλητα ακαδημαϊκά κριτήρια για τις όποιες επιλογές, στον Βόλο επικρατούσε ακόμη αμεριμνησία, την ώρα που στις άλλες πόλεις της Θεσσαλίας και στη Στερεά Ελλάδα είχαν ήδη φουντώσει οι συζητήσεις και οι αντιδράσεις. Δίναμε την εντύπωση πως δεν είχαμε αντιληφθεί ότι το αμέσως επόμενο διάστημα επρόκειτο να ληφθούν αποφάσεις καθοριστικές για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην περιοχή μας, με ορίζοντα δεκαετιών. Ίσως και να βαυκαλιζόμασταν ότι το θέμα δεν μας πολυαφορά από τη στιγμή που ο Βόλος προοριζόταν για έδρα του μεγάλου Πανεπιστημίου, μη διαβλέποντας τους μεσο-μακροπρόθεσμους κινδύνους ακόμη και γι’ αυτό το θέμα.

Γιάννης Πασαλίδης: Ένας μενσεβίκος στο τιμόνι της μετεμφυλιακής Αριστεράς

Άρθρο-τιμητικό αφιέρωμα για τα 50 χρόνια από τον θάνατό του

του Πάνου Τρ. Σκοτινιώτη*

 Ο  Γιάννης Πασαλίδης υπήρξε μια εμβληματική προσωπικότητα της Αριστεράς. Στην πολυκύμαντη διαδρομή του ξεχώρισε για την προσήλωσή του στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατικής σοσιαλιστικής Αριστεράς, την πίστη του στον κοινοβουλευτισμό, την κοινωνική ευαισθησία, τη σύνεση και τη μετριοπάθεια, που του εξασφάλισαν ευρύτατη αναγνώριση,  σεβασμό και εκτίμηση. Τον Μάρτιο συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του μενσεβίκου, που ανέλαβε το τιμόνι της μετεμφυλιακής Αριστεράς στην Ελλάδα, ως πρόεδρος της ΕΔΑ, από την ίδρυσή της, το 1951, μέχρι τη διάλυση του κόμματος από τη χούντα των συνταγματαρχών.

Γεννήθηκε στη Σάντα του Πόντου, στις 25 Οκτωβρίου 1885, από γονείς αγρότες, σπούδασε γιατρός, και άφησε την τελευταία του πνοή στη Θεσσαλονίκη, στις 14 Μαρτίου 1968, ευρισκόμενος σε κατ´ οίκον περιορισμό με εντολή της δικτατορίας.

«Γιατί τελικά καθυστέρησαν επί τρία χρόνια να καταθέσουν την αγωγή κατά της ΕΡΓΗΛ;»

* Της Νατάσας Οικονόμου

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, στη συνέντευξη τύπου του Α.Μπέου την προπερασμένη Παρασκευή (04-05-2018), ανάμεσα σε ψέματα, παραπληροφόρηση και λάσπη, υπήρχε και μια αλήθεια, μια κρίσιμη παραδοχή: «Πιστεύω  ακράδαντα πως η ΔΕΥΑΜΒ θα κερδίσει την αγωγή κατά της ΕΡΓΗΛ», δήλωσε επί λέξει. Συμφωνούμε και προσυπογράφουμε!

Τι σημαίνει ότι η ΔΕΥΑΜΒ θα κερδίσει της αγωγή; Σημαίνει ότι: α) θα υποχρεωθεί η ΕΡΓΗΛ να επιστρέψει στη ΔΕΥΑΜΒ 6,6 εκατ. ευρώ, με τους νόμιμους τόκους, επειδή τα χρήματα αυτά της καταβλήθηκαν χωρίς, όπως αποδείχθηκε, να αντιστοιχούν σε εκτελεσμένο έργο και συνεπώς να της οφείλονται, και β) θα αναγνωριστεί ότι η ΔΕΥΑΜΒ δεν οφείλει στην ΕΡΓΗΛ το ποσό για το οποίο προχώρησε σε κατάσχεση των τραπεζικών λογαριασμών της ΔΕΥΑΜΒ. Κι επειδή θα πρόκειται για απόφαση Εφετείου, αφού το Εφετείο είναι αρμόδιο για την εκδίκαση της αγωγής, η απόφαση θα είναι τελεσίδικη, που σημαίνει εκτελεστή. Συνεπώς, με βάση την απόφαση αυτή, η ΔΕΥΑΜΒ θα μπορεί να προχωρήσει σε μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης (κατασχέσεις κλπ) κατά της ΕΡΓΗΛ.

ΔΕΥΑΜΒ–ΕΡΓΗΛ: Πώς ξεκίνησε το πρόβλημα – Πού βρίσκεται σήμερα

                         Του Λεωνίδα Γ. Μαυρογιάννη*

Σ

Στις 7-3-2005 η τεχνική εταιρεία “ΕΡΓΗΛ  ΑΤΕ” υπέγραψε σύμβαση με τη ΔΕΥΑΜΒ για την υλοποίηση του έργου “Υδρευση Βόλου-Επέκταση και Βελτίωση Δικτύου Ύδρευσης” του οποίου υπήρξε ανάδοχος. Η έναρξη των εργασιών της εργολαβίας έγινε στις 23-5-2005 (διοίκηση Μήτρου) και η βεβαίωση περαίωσης εκδόθηκε στις 14-9-2007(διοίκηση Βούλγαρη).

Για το έργο αυτό η ΕΡΓΗΛ  ΑΤΕ εισέπραξε από τη ΔΕΥΑΜΒ μέχρι το 2009 περίπου 10 εκατ. ευρώ.

Πέραν τούτου, η εργολήπτρια εταιρεία διεκδικεί, με απόφαση τού Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας που έχει πλέον καταστεί αμετάκλητη, το ποσό των 4.028 εκ. ευρώ πλέον του αναλογούντος εργολαβικού οφέλους 28%, της νόμιμης αναθεώρησης, του ΦΠΑ, και των τόκων.

Η ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη

                                                                              του Πάνου Τρ.Σκοτινιώτη

Ο ξενοφοβικός, αντισημίτης, ευρωσκεπτικιστής, Βίκτορ Όρμπαν, πέτυχε συντριπτική νίκη στην Ουγγαρία,  με ποσοστό κοντά στο 50%, με το κόμμα της ακόμη πιο επιθετικής ακροδεξιάς  να αναδεικνύεται σε αξιωματική αντιπολίτευση. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ματέους Μοραβιέτσκι, συμμετείχε ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία της Ουγγαρίας, ενώ ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας δήλωσε ότι η νίκη του Όρμπαν αποτελεί επιβεβαίωση της πολιτικής χειραφέτησης της κεντρικής Ευρώπης. Από τους πρώτους που έσπευσαν να συγχαρούν τον Όρμπαν  ήταν ο Τσέχος πρωθυπουργός Αντρέι Μπάμπι, η Μαρίν Λεπέν της γαλλικής ακροδεξιάς και ο Γκέερτ Βίλντερς της ολλανδικής ακροδεξιάς. 

Στην Αυστρία κυβερνάει από τον Δεκέμβριο ένας συνασπισμός συντηρητικής δεξιάς και ακροδεξιάς, ενώ στην Ιταλία  η ακροδεξιά Λέγκα και η μπερλουσκονική δεξιά συγκροτούν τον  συνασπισμό που πλειοψήφισε στις εκλογές του Μαρτίου.

Πενήντα χρόνια από τον Μάη του ’68, την Άνοιξη της Πράγας και τις μεγάλες ανατροπές, η ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη.  Όχι μόνο στην κεντρική και ανατολική, αλλά και στη δυτική Ευρώπη, ενώ την ίδια ώρα καλπάζουν οι λαϊκισμοί και δυναμώνει επικίνδυνα  η «διεθνής» των αυταρχικών ηγετών.

Η πορεία προς τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 θα πρέπει να συνδυαστεί με γενναίες πρωτοβουλίες, που θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να κάνει ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Πριν είναι αργά!